Over doorzettingsvermogen en dankbaarheid

Het nieuwe schooljaar is alweer even bezig. En dus zit ook ik weer achter mijn boeken. In één van die boeken kwam ik meer te weten over het ontstaan en de ideologie van de ‘positieve psychologie’. In het kort komt het erop neer dat deze stroming binnen de psychologie zichzelf vooral als ‘aanvullend’ ziet bij het begeleiden bij mensen.

Aanvullend in de zin dat er niet enkel aandacht gaat naar problemen, maar dat eerder wordt stilgestaan bij de sterktes van een persoon. Het gaat dan om het samen ontdekken van iemand zijn krachten, en die vervolgens ook ontwikkelen, versterken en uitbouwen!

Op zich een mooie benadering, en dus las ik met veel interesse verder. Zo kwam ik dan ook uit bij vele ‘lijstjes’ van mooie eigenschappen die mensen kunnen hebben; sterktes, vaardigheden, …en ik moet zeggen: het lezen van de lijst op zich, het overlopen van al deze mooie eigenschappen, dat gaf mij eigenlijk zelfs al moed en een positief gevoel 😊

Maar daar gaat het natuurlijk niet om als je zelf, of met je cliënten, met positieve psychologie, aan de slag wil. Dan ga je op zoek naar welke eigenschappen jij vindt dat er het beste bij jou, of bij de cliënt, passen.

Uit die enorme lijst werden ook wel wat eigenschappen eruit gelicht. Zo is er ook een stelling (mee in het leven geroepen door resultaten uit een onderzoek) die zegt dat, ‘als je over de combinatie van doorzettingsvermogen en dankbaarheid bezit, dit je wel een heel eind op weg helpt in je leven’, omdat dit een belangrijke ‘combo’ is voor het ervaren van positiviteit in je leven.

Dat triggerde me wel: en dus ging ik voor mezelf alvast eens stilstaan, of ik dacht dat ik deze eigenschappen bezit? En wat het mij gebracht heeft? En, dat deel ik hierbij dan vooral in alle bescheidenheid (nog een goede eigenschap van mezelf 😊?) ik moest wel vaststellen dat die 2 eigenschappen/waarden inderdaad wel een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn leven!

Bij doorzettingsvermogen, moest ik onmiddellijk denken aan die enorme verwarrende, moeilijke, en ook ongelooflijke interessante tijd die ik rond de eeuwwisseling, gedurende 1 jaar, doorbracht als student in India. Die periode heb ik eigenlijk oprecht toch maar volgehouden dankzij doorzettingsvermogen.

Eerst was er al de uitdaging op fysiek vlak. In die periode ben ik wel getroffen door 10 tallen voedselvergiftigingen, maar eentje is me erg bijgebleven. Ik denk dat ik net niet in het ziekenhuis ben terechtgekomen, maar had toch een serieuze knak opgelopen na een week van 40 graden koorts, en niet meer te hebben kunnen eten. Maar wat meer bij me binnenkwam waren de uitdagingen op mentaal vlak.

Ik zat daar in een cultuur, waar niemand, en ook geen enkel boek me had op kunnen voorbereiden, die zoooooo anders was dan de onze; een cultuur waarin ongelijkheid tussen mensen heel normaal was, met het, ook al was het officieel afgeschaft, het kastesysteem dat nog heel actief was.

Een cultuur waarin kinderarbeid de norm was, en bekeken werd als een gunst voor het kind, want zo was het niet dakloos! (toch vreemd om in de studentenrefter door een lief 8 jarig jongetje in smoezelige kleren te worden bediend).

Een cultuur waarin vrouwen bitter weinig keuzes hadden, zelfs de vrouwen die daar opleiding volgden. Nog steeds moesten zij trouwen met een man die hun familie voor hen had uitgekozen.

 Vooral dan ook ervaren dat voor al mijn medestudenten deze waarden en normen heel normaal waren, zij waren er immers in opgegroeid, was misschien nog het meest vreemde wat ik ooit heb meegemaakt!

Tot zover het doorzettingsvermogen, dat nog extra op de proef werd gesteld doordat ik toen, zonder gsm, en mail nog nauwelijks bestaande, dit ook zonder contact met het thuisland moest ervaren en beleven. (wat nu ook nauwelijks meer in te beelden valt, ik word oud, maar dat heb ik in een andere blog al eens beschreven 😊)

Maar… daaruit vloeide voor mij eigenlijk als vanzelfsprekend die andere belangrijke eigenschap verder: dankbaarheid! Oh, wat was ik dankbaar, toen ik na dat jaar terug in België kwam! Natuurlijk, België is niet het beloofde land, te beginnen al met het niet zo schitterende weer. Maar ook met alles wat nog niet perfect liep op vlak van onze samenleving en politiek… maar.. in vergelijking met hoe het in India eraan toeging, kon en kan ik echt wel oprecht zeggen dat het hier dan het beloofde land lijkt.

Dat gevoel van dankbaarheid, dat ik in zo’n rijk westers land, met enorm veel mogelijkheden, mag leven, is altijd gebleven. En natuurlijk zijn hier ook ongemakken, en natuurlijk heb ik ook nog wel andere zaken ‘op mijn bord’ gekregen, die het leven soms niet makkelijk maakten; maar dat gevoel van basis – dankbaarheid is er nog steeds!

En tot slot, maakt die combo nu dat ik positief in het leven sta? Ja, als ik het zo beschrijf, denk ik van wel. Deze 2 eigenschappen, maar ongetwijfeld natuurlijk in combinatie met andere, zijn toch wel hoekstenen die maken dat ik elke dag graag opsta, en zie wat de dag me dan brengt.

Wat me vervolgens bij de vraag brengt, hoe jij, als lezer, denkt over positieve eigenschappen bij jezelf? En welke zijn bij jou de sleutel geweest om elke dag je dag ‘met goesting’ te kunnen starten? Ik ben benieuwd!